อีกแล้ว

posted on 06 Aug 2014 00:24 by peachjiko in AnotherWorld
 
 
การพยายามวิ่งตามอะไรก็ตามที่อยู่ข้างหน้า 
มันเหนื่อย... และดูจะไร้ค่าเสมอ
 
 
 
 
ฉันวิ่งตามใครคนหนึ่งอีกครั้งแล้ว
 
 
ฉันพบเขาเดินเอื่อยเฉื่อยอยู่ในโลกของเขา
ฉันหันมอง คอยสังเกต และเริ่มสนใจ
เฝ้าติดตามความเป็นไปของเขาอยู่ในระยะที่สายตามองเห็น
 
แล้ววันหนึ่ง ฉันก็เริ่มออกเดิน...
 
มันเป็นก้าวเล็กๆ ที่ฉันอยากลองขยับเข้าไปให้ใกล้โลกของเขามากขึ้นอีกนิด
เป็นก้าวที่รู้สึกลังเลและหวาดกลัวตั้งแต่เริ่มขยับเท้า
แต่ฉันก็ก้าวออกไปแล้ว
 
...โดยที่ฉันไม่รู้ตัว
อัตราความเร็วในแต่ละก้าวเพิ่มมากขึ้นจนโลกของเขาอยู่ใกล้แค่เอื้อมมือ
 
 
ในตอนที่เขาสังเกตเห็นฉัน เขาเพียงอมยิ้มนิดๆ มองดูฉันที่เขยิบเข้าไปใกล้
ฉันหลงดีใจในท่าทีนั้นและเพิ่มความเร็วในการก้าวมากขึ้น มากขึ้น
จนฉันคิดไ่ปว่า ความสุขในการก้าวเดินมันเป็นแบบนี้ 
 
และก้าวล้ำเข้าไปเรื่อยๆ ...
 
 
 
 
ไม่รู้ว่ามันผิดพลาดตั้งแต่ตรงไหน
ไม่รู้ว่าวิธีการก้าวของฉันมันสะดุดตรงไหนรึเปล่า
หรือว่าผิดตั้งแต่ที่ฉันเริ่มขยับเขยื้อนแล้ว ?
 
วันนี้ฉันได้มาพบความจริง...
 
โลกของเขาที่คิดว่าอยู่แค่เอื้อม
จริงๆ แล้วกลับห่างไกลจนแทบสัมผัสไม่ได้
 
ระยะห่างที่คิดว่าใกล้จนเกือบข้างๆ กัน
จริงๆ แล้วกลับไม่ได้ใกล้ไปกว่าตอนก่อนเริ่มออกเดินเลยด้วยซ้ำ
 
รอยยิ้มของเขาที่คิดว่าเขาเต็มใจ
จริงๆ แล้วเไม่ได้ยินดียินร้ายกับการที่ฉันจะอยู่หรือไม่อยู่ตรงนั้นแม้สักนิด
 
ทุกอย่างมันผิด ผิดพลาดไปหมด
ก้มลงมองเท้าตัวเองก็พบว่าวิ่งเร็วจนแทบจะล้มได้ทุกเมื่อ
สังเกตลมหายใจถึงได้รู้ว่ากำลังหอบเพราะเหนื่อยจนแทบขาดใจอยู่
 
นี่ฉันวิ่งไล่ตามอะไรที่มันไร้ค่าอีกแล้วอย่างนั้นเหรอ ?
 
...อีกแล้ว
 
 
 
ขามันสั่น ใจก็ปวดไปหมด
วิ่งมาตั้งไกลขนาดนี้แล้ว กลับไปอยู่จุดเดิมไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
นี่ฉันทำร้ายตัวเองอีกครั้ง และอีกครั้ง อีกแล้วเหรอ ?
 
ทำไมกันนะ ทั้งที่อัตราการก้าวเดินของเขายังเหมือนเดิม
และเขาก็ยังอยู่ในโลกของเขาใบเดิม แต่รอยยิ้มนิดๆ ที่มุมปากนั่นกลับหายไป
สายตาที่มองมามีเพียงความว่างเปล่า ใบหน้าที่เคยหันมามองเต็มๆ ตา
ตอนนี้กลับเบี้ยงไปด้านหน้าจนแทบจะไม่เหลือสายตาที่จ้องมองมาอีกแล้ว
 
เป็นเพราะฉันหลงคิดไปว่า การที่ฉันอยากอยู่ใกล้ อยากรู้จัก อยากทำอะไรหลายๆ อย่างให้
โดยที่ไม่ได้เอ่ยเรียกร้อยอะไรออกมา ไม่เอ่ยคำพูดใดๆ ให้รู้สึกรำคาญใจ
มันจะทำให้ฉันได้อยู่ใกล้ๆ โลกของเขาแบบนี้ต่อไป
 
จริงๆ แล้วเขาไม่เคยต้องการ ยิ่งนานวันยิ่งรู้สึกว่ามันไม่ใช่
จุดเดิมที่ฉันเคยยืนอยู่คือตำแหน่งที่ดีที่สุดระหว่าง ฉัน กับ เขา แล้ว
เพราะแบบนี้ รอยยิ้มนั้นจึงหายไป ความสัมพันธ์จึงจางลงอย่างไม่อาจเรียกกลับมา
 
...อีกแล้วใช่ไหม ?
 
ความรู้สึกที่อยู่ในใจตอนนี้ คือความเสียใจอีกแล้วใช่ไหม ?
นี่ฉันยังคงวิ่งตามใครที่เขาไม่เคยสนใจอีกแล้วอย่างนั้นใช่ไหม ?
 
มันเหนื่อยนะ เมื่อไหร่ถึงจะหยุดวิ่งได้สักทีล่ะ
ให้ความร่วมมือกับความพยายามอีกครั้งและอีกครั้งของฉันหน่อยไม่ได้หรือไง 
อย่างน้อย... ถ้าฉันกลับไปยืนจุดเดิม ถึงแม้มันจะไม่เหมือนเดิมแล้ว
ก็ช่วยหันมองมาพร้อมรอยยิ้มแบบเดิมอีกครั้งได้ไหม
เป็นแบบนี้มันเจ็บเกินไป ทรมานเกินไป ฉันไร้ค่าเกินไปอีกแล้ว
 
 
 
 
...อีกแล้ว
 
 
 
 
 
 
 
ฉัน ต้องทำใจอีกแล้ว
ต้องทนรับความเสียใจเอาไว้อีกแล้ว
ต้องยอมเป็นฝ่ายถอยออกมายืนอยู่ในจุดที่กลับไปไม่ได้อีกแล้ว
ต้องหยุดการขยับเขยื้อนของเท้าและหัวใจอีกแล้ว
 
 
 
 
 
 
นี่ เธอเองก็เห็นใช่ไหม ?
ฉันลดความเร็วของการก้าวลงแล้วนะ
จนมันแทบจะหยุดนิ่งแล้ว
 
แต่ทำไมเธอ... ถึงไม่หันกลับมาพร้อมรอยยิ้มนั้น... อีกแล้ว...
 
 
 
ไร้ค่าจังเลยเนอะ
ทุกๆ อย่างที่ฉันทำมา
ทุกๆ อย่างที่ให้เธอไป
 
 
แม้ว่าจะยังเดินอยู่ แต่ความเร็วมันก็ลดลงเรื่อยๆ เรื่อยๆ
จนวันหนึ่ง ฉันมั่นใจว่ามันจะหยุด และมองดูเธอเดินห่างออกไปเรื่อยๆ แทน
โดยไม่แม้แต่จะเอ่ยชื่อเธอให้หันกลับมา
 
ทั้งเธอและโลกของเธอห่างออกไปไกลโดยที่ฉันทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว
แผ่นหลังของเธอที่ฉันเฝ้ามองยิ่งตอกย้ำว่าสิ่งที่ฉันทำมันคือความผิดพลาด
 
 
ขอโทษ
ที่ครั้งหนึ่งเคยถือวิสาสะคิดไปเองว่าเข้าไปใกล้โลกของเธอ
ต่อไปมันจะไม่มี ...อีกแล้ว
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
(;
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
.
 
 

Comment

Comment:

Tweet

#1 By บ้านชาวนา on 2014-08-06 11:27