22.7

posted on 17 Aug 2012 16:01 by peachjiko in Myself
 
 
 
 
 
 
1 อาทิตย์ผ่านมา กับการใช้ชีวิตในช่วงปีที่ 22 
ฉันยังคงเป็นเด็กที่พยายามทำตัวให้สมกับเป็นผู้ใหญ่
 
ไม่มีใครคาดหวังในตัวฉัน เช่นกัน.. ฉันก็ไม่ได้คาดหวังอะไรในตัวเอง
 
 
เรื่องอนาคตยังเป็นสิ่งที่หาคำตอบไม่ได้ ทั้งที่ชีวิตใหม่กำลังรออยู่ใกล้แค่เอื้อม
ช่วงชีวิตที่ต้องก้าวขึ้นไปอีกขั้นหนึ่ง ขั้นที่ฉันไม่คุ้นเคย
 
อะไรอะไรมันยังเร็วเกินไป...
 
 
 
 
 
ฉันยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดเดิม ๆ 
ไม่ต่างอะไรกับตัวฉันเมื่อหลายปีที่ผ่านมา 
มีเพียงสิ่งภายนอกที่แสดงออก เปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย
แต่ข้างในฉันก็ยังคงเป็นฉันคนเดิมไม่เคยเปลี่ยน
 
ฉันยังคิด ฉันยังเขียน ฉันยังระบายสิ่งที่อยู่ภายในออกมาเป็นตัวอักษร
เพียงแต่อะไรที่ไร้สาระมันเริ่มเยอะขึ้นจนกลายเป็นส่วนหนึ่งที่แยกไม่ออก
 
หลาย ๆ สิ่งในโลกนี้เปลี่ยนไป
การลำดับความสำคัญของสิ่งต่าง ๆ ต้องเปลี่ยนแปลง
 
ฉันลดความสำคัญของ 'ที่นี่' ลงอย่างน่าใจหาย
แน่นอนว่าฉันไม่ได้รู้สึกยินดีสักนิดที่มันกลายเป็นอย่างนี้
ฉันไม่สามารถบังคับตัวเองให้กลับมาเขียนอะไรทิ้งไว้ที่นี้ได้อย่างที่เมื่อก่อนเป็น
 
สิ่งที่อยากเปลี่ยนให้เป็นตัวอักษร ยังอัดแน่นอยู่ในสมองไม่ได้ลดน้อยลง
แต่ฉันแบ่งถ้อยคำเหล่านั้นไปลงในที่อื่น ๆ จนสิ่งที่หลงเหลือไว้ให้ที่นี้
 
เหลือเพียงน้อยนิด
 
 
 
ฉันไม่สามารถเขียนอะไรยาว ๆ ได้ดีเหมือนก่อน
 
 
 
 
 
22 ปี 7 วันที่ผ่านมา ทำให้ฉันรู้ว่ามันเป็นชีวิตที่น่าเบื่อหน่าย
ไม่มีอะไรน่าสนใจ ไม่มีอะไรที่น่าค้นหา
มีเพียงชีวิตธรรมดา ๆ ที่ถ้าเอาไปสร้างเป็นหนังคงขาดทุนย่อยยับ
เพราะไม่มีใครคิดจะติดตามดูจนถึงจุดจบ
 
เป็นตัวละครหลักซีดจางจนแทบจะเลือนหายไปจากโลกใบนี้
 
 
22 ปี 7 วันที่ผ่านมา ฉันสูญเสียอะไรไปหลาย ๆ อย่าง
และได้รับอะไรกลับมาหลายอย่างในเวลาเดียวกัน
 
คนที่เคยมีความสำคัญในชีวิตช่วงก่อนหน้า ห่างหายจนแทบจะกลายเป็นไม่รู้จัก
แต่คนใหม่ ๆ ที่ผ่านเข้ามาในช่วงชีวิตตอนนี้ ก็เป็นคนสำคัญที่ฉันกลัวว่าจะทำหายไปในสักวัน
ฉันยังเสียดายสิ่งที่เสียไป แต่ก็หวงแหนสิ่งที่ได้มา
มันคงเป็นเรื่องธรรมดาที่มนุษย์โลกคนหนึ่งพึงมี 
 
แต่ฉันจะคว้าเอาทุกอย่างที่เคยมีความสำคัญกลับคืนมาได้ไหมนะ ?
ฉันอยากให้กลับคืนมาจริง ๆ ...
และฉันก็ไม่อยากเสียอะไรไปอีกแล้วเช่นกัน 
 
ถึงจะเรียกร้องให้กลับมา
แต่ไอนิสัยไม่ค่อยเอาใจใส่ของฉันก็คงยังไม่เปลี่ยนแปลง
 
 
 
ฉันปฎิเสธการมีใครสักคนมาอยู่ข้างกายตลอดเวลา
แต่ก็ไม่อยากที่จะต้องอยู่คนเดียว
 
ฉันมันมนุษย์เห็นแก่ตัว
 
 
 
 
 
 
 
 
แล้วชีวิตของฉันในช่วงเวลา 22 ปี 8 วันจะเป็นยังไงนะ ?
ฉันมองไม่เห็นอะไรข้างหน้าเลย...
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
......

Comment

Comment:

Tweet