Register in my mind

ตั้งแต่ทีวีเสีย รู้สึกว่าได้ใช้เวลาทำอะไร ๆ มากขึ้น ..

เขาพูดพลางยกเบียร์ขึ้นจิบ
ทอดสายตามองแสงไฟจากทางด่วนและหน้าต่างห้องที่เปิดไฟบ้าง ปิดไฟบ้างของอพาร์ทเมนท์เบื้องหน้า

แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ...

ฉันอมยิ้มจ้องมองใบหน้าด้านข้างด้วยแสงสว่างจากไฟห้องน้ำเที่ถูกเปิดไว้
แสงสลัวเพียงพอให้ฉันมองเห็นรอยความสุขแตะแต้มอยู่บนใบหน้าเขา
เสียงเพลงจากลำโพงตัวเก่ง ที่เขามักอวดฉันทุกครั้งที่ใช้งาน
ต่อสายกับโทรศัพท์เครื่องใหม่ที่เขาชอบใจ คลอเคล้าให้ค่ำคืนนี้พิเศษกว่าคืนไหน ๆ

เขาชี้ชวนให้ฉันดูตึกนู้นตึกนี้
ที่เห็นโค้ง ๆ อยู่ตรงนั้นเป็นห้างสรรพสินค้า ห่างไปไม่ไกลไฟสีเขียวรูปกากบาทเป็นโรงพยาบาล
ส่วนถนนที่ตัดเป็นเส้นตรงนั่นคือทางด่วนมุ่งสู่ชลบุรี

และบ้านหลังข้าง ๆ เขาว่าลูกสาวสวย

ฉันหัวเราะ เชื่อแล้วว่าพักหลังนี้เขาออกมานั่งมองวิวที่ระเบียงบ่อยจริงอย่างที่อ้าง

เขายิ้มหันมาสบตาฉัน
แล้วเรื่องอะไรที่ฉันจะไม่ยิ้มตอบเขากลับไปล่ะ ...

ค่ำคืนนี้เป็นคืนพิเศษ ทุกครั้งฉันจะนั่งอยู่อีกฟากของมุมเมือง
นั่งฟังเขาพูดเรื่องนั่นเรื่องนี้ คลอเสียงเพลงแผ่วๆ ผ่านอีกฟากของสายโทรศัพท์
คอยจินตนาการตามคำบอกเล่า และเสียงน้ำแข็งกระทบแก้วเวลาเขายกเบียร์ขึ้นจิบ

แต่วันนี้.. ฉันนั่งอยู่ที่นี่ ที่ระเบียงมุมโปรดของเขา ตรงข้ามเขา
นั่งฟังเสียงเพลงประกอบเรื่องเล่าโดยไม่ต้องผ่ายสายใยเคเบิ้ลใดๆ
และไม่จำเป็นต้องใช้จินตนาการอะไรเข้าช่วยในการสนทนา

สายตาระยิบระยับเวลามองออกไปรอบ ๆ น้ำเสียงร่าเริงคอยเล่าเรื่องราว
ท่าทางเวลายกเบียร์จรดปากและเสียงน้ำแข็งกระทบแก้ว
สายตา... ที่คอยชำเลืองมองสบตาฉันเป็นระยะ
ฉันซึมซับเอาภาพเหล่านั้นเก็บไว้ในเมมโมรี่แห่งความทรงจำอย่างห่วงแหน
ไม่รู้เมื่อไหร่จะมีโอกาสแบบนี้อีกครั้ง ..

เบียร์ขวดที่สองถูกเปิด ฉันเล่นบทเด็กเชียร์เบียร์ เรียกเสี่ยคะเสี่ยขาพลางเทเบียร์ใส่แก้วแล้วเติมน้ำแข็ง
เขาทำหน้าสยองเล็กน้อย ก่อนยกเบียร์ขึ้นจิบโดยดี ฉันหัวเราะคิกคัก

ไม่มีทีวีก็ดีเหมือนกันเนอะ ..

เขาพูดประโยคเดิม
ฉันแกล้งหยอกเขาว่าจะได้ออกมานั่งดูสาวข้างบ้านน่ะเหรอพลางหัวเราะ
เขายกเบียร์ขึ้นจิบส่ายหน้าคล้ายระอาน้อย ๆ

เปล่า... ทีวีเสียก็จะได้มานั่งฟังเพลงด้วยกันอย่างนี้ไงล่ะ

ฉันอมยื้มจนแก้มแทบปริ
วินาทีนั้นฉันภาวนาอยากให้ทีวีของเขาเสียอย่างนี้ไปนาน ๆ ...