ความทรงจำที่บอบบาง...
posted on 22 Apr 2008 17:29 by peachjiko in Novel
เป็นเพียงแค่ระยะเวลาที่ไม่ถึงเดือน..
กับการได้พบ เพื่อพูดคุย
ทั้งที่ช่วงเวลาเหล่านั้นไม่สามารถดำเนินต่อไปยืดยาว ไม่เคยคาดหวังใดๆ แต่ความรู้สึกกลับฝังแน่นลึกลงในจิตใจ
ทั้งที่ถ้าเทียบกันแล้ว เหตุการณ์ต่างๆ เกี่ยวกับเรื่องราวในวันนั้น มันช่างเลือนลาง.. ไม่มีเหตุการณ์ให้ต้องจดจำ
... แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร.. ?
ต้องเจ็บปวดทุกครั้งที่นึกขึ้นมา ...
"คุณชื่ออะไร ?"
"......."
"จะได้เจอคุณอีกไหม ?"
".....ขึ้นอยู่กับโชคชะตา"
คุณยิ้ม..
ลูบหัวฉันเบาๆ ก่อนจะหันหลังเดินจากไป.. ฉันรับรู้ได้ในวินาทีนั้น..นี่เป็นภาพสุดท้ายของคุณที่ฉันจะได้เห็น
แผ่นหลังกว้าง ที่ค่อยๆ ลับหายไปกับผู้คน ดูจะเป็นความทรงจำเกี่ยวกับคุณที่ฉันจำได้แม่นที่สุด
นอกจากนั้น .. เลือนลาง ราวกับจะจางหายไปตามกาลเวลาที่เคลื่อนเดิน
รอยอุ่นบนหัวฉันที่คุณเคยประทับไว้ก่อนจากลา ฉันไม่สามารถรับรู้ถึงความรู้สึก ณ ช่วงเวลานั้นได้อีกแล้ว
ฉันก็เพียงแค่พอจำได้ ใบหน้าของคุณ รอยยิ้มสุดท้ายของคุณ ที่แม้ว่าอาจไม่ชัดเจนในทุกรายละเอียด
สำหรับฉัน ..
คุณมันก็แค่ความทรงจำที่ฉันไม่อาจแตะต้อง เพราะบอบบางเกินกว่าจะจับขึ้นมาปัดฝุ่นเสียใหม่
คุณก็เป็นแค่เพียง ใครหนึ่งคนที่เคยเข้ามาหลงวนอยู่ในใจของฉัน
ไม่นาน.. แค่เพียงไม่นาน ก็ผ่านไป..
คุณมักจะนั่งอยู่ในที่ประจำตรงนั้น ในห้องสมุค
ในมือ.. กับหนังสือเรื่องเดิมๆ ที่จำนวนหน้าลดลงทุกครั้งในทุกวัน
ฉันเลื่อนเก้าอี้ตัวตรงข้ามแผ่วเบาที่สุด เพราะเกรงจะรบกวนคนที่กำลังนั่งอ่านหนังสือให้เสียสมาธิ..
ก็เหมือนทุกครั้งในทุกวันที่พอฉันนั่งลง คุณจะเงยหน้าขึ้นมาเปิดรอยยิ้มเป็นการต้อนรับ รอให้ฉันระบายยิ้มกลับจึงจะก้มลงไปจดจอกับตัวอักษรในมือเล่มเดิม เหตุการณ์เรียบๆ ไร้เสียงใดๆ ดำเนินมาได้กว่าสัปดาห์แล้ว แต่จำนวนหน้าของหนังสือในมือของคุณกลับไม่ค่อยกระเตื่องไปกว่าเมื่อวานสักเท่าไหร่
"ผมอ่านหนังสือได้ช้า ถ้าคุณสังเกตุคุณก็คงจะรู้" ฉันพยักหน้ารับ
"คนไม่มีความอดทนกับเรื่องไหนนานๆ อย่างผม ถ้าอ่านหนังสือเล่มหนาขนาดนี้จบคงเป็นปาฏิหาริย์" รอยยิ้มอบอุ่นไม่ได้ถูกส่งมาที่ฉัน เจ้าของรอยยิ้มลูบหนังสือในมือแผ่วเบา...ทะนุถนอม
หนังสือเล่มนั้นก็ใช่ว่าจะหนามากมาย ถ้าตั้งใจอ่านสักนิดคงจะจบได้ในระยะเวลาไม่เกิน 3 วัน แต่สำหรับคุณที่ใช้เวลาในแต่ล่ะหน้ายาวนานราวกับกำลังวิเคราะห์ความหมายของแต่ล่ะตัวอักษร ไม่แปลกนักที่จำนวนหน้าที่ถูกอ่านจะเหลือเยอะกว่าจำนวนหน้าที่ยังไม่ได้อ่าน
"หนังสือ ไม่ใช่โจทย์ทางคณิตศาสตร์ ไม่เห็นจำเป็นต้องตีความอะไรมากมาย"
"คุณคิดอย่างนั้นเหรอ... แต่สำหรับผมมันยากกว่าโจทย์คณิตศาสตร์อีกนะ"
"มันก็แค่หนังสือ..."
คุณยิ้ม..
"ถ้าผมอ่านจบ ผมคงไม่ได้กลับมาที่นี่อีก..."
ประโยคสบายๆ ในวันที่เวลาล่วงเลยเข้าสู่ปลายอาทิตย์ที่สอง ทำให้ฉันต้องละความสนใจจากงานตรงหน้า จ้องมองคนที่ยังคงนั่งก้มหน้าอ่านหนังสือเหมือนไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา นานนับนาทีกว่าที่คุณจะยอมละสายตากลับขึ้นมาจ้องตอบฉัน
"คุณดูสิ เหลืออีกไม่กี่หน้าเอง"
".........."
"ทั้งที่ถ้าผมพยายามจริงๆ ผมก็ทำได้นะ แต่ตลอดมาผมไม่เคยพยายามอะไรเลย"
"ต่อจากนี้ไปคุณก็พยายามสิ"
"ใช่ ผมคงต้องพยายาม"
คุณยิ้มกว้าง...
เหมือนกับทุกครั้งในทุกวันที่ฉันจะคอยภาวนาให้จำนวนหน้าที่ถูกเปิดผ่าน เป็นไปอย่างเชื่องช้ากว่าที่เคยเป็นอยู่ ตั้งแต่เมื่อไหร่.. ที่ฉันรักรอยยิ้มของคุณเวลามอบให้
ตั้งแต่เมื่อไหร่.. ที่ฉันอยากให้คุณไม่มีวันอ่านหนังสือเล่มนั้นจบ
ตั้งแต่.. ตอนที่คุณบอกว่าจะจากไปเมื่อตัวอักษรสุดท้ายของหน้ากระดาษผ่านสายตาและสมองของคุณ
กลางสัปดาห์ที่สาม นับว่ามันเป็นวันที่ฉันไม่อยากให้มาถึงที่สุด เมื่อสังเกตุเห็นว่า...หากคุณพลิกหน้ากระดาษอีกครั้งมันจะเป็นหน้าสุดท้ายของหนังสือเล่นนั้นแล้ว
วันนี้ดูคุณจะกวาดสายตาในแต่ล่ะบรรทัดเชื่องช้ากว่าที่เคยเป็นมา ราวกลับไม่อยากให้ถึงตัวอักษรสุดท้ายเร็วนัก
"เอาเข้าจริงผมก็ยังไม่อยากให้มันจบ"
"คุณจะไปไหน ?"
"ออกไปลอง ‘พยายาม' ดูอีกสักครั้ง"
".........."
คุณยังคงยิ้ม แม้ว่ามันจะไม่สดใสนัก
เสียงปกหลังถูกปิดลงไม่เบานัก พร้อมกับใจฉันที่หายวูบ คุณอ่านมันจบแล้ว..
"คุณเล่นนั่งจ้องผม จนไม่มีสมาธิอ่านหน้าสุดท้าย"
"....ฉันไม่อยากให้มันจบ"
"ผมก็เหมือนกัน ไม่อยากให้จบ"
"..........."
"แต่คุณก็รู้ใช่ไหม ว่าสุดท้ายมันก็ไม่ได้เป็นไปอย่างที่ใจหวังนัก"
"แต่มันคงไม่ผิดใช่ไหม ? ที่ฉันจะหวัง"
คุณยิ้ม...
"ขอบคุณครับ ที่อยู่กับผม"
......................
.................
...........
.......
....
..
.
.
.
อาจเป็นความทรงจำที่บอบบาง
จำได้เพียงลางลาง กับเส้นทางที่ชั่วคราว
อาจเป็นความทรงจำที่สั้นเหลือเกินไม่ยืดยาว
แต่มีใครรู้ว่าฉันเศร้าเกือบทุกคราว
ที่นึกมัน.. ขึ้นมา
เศร้าอ่า
#1 By นภธารา on 2008-04-22 17:38