Register in my mind

...

....

ฝนยังคงตก...แม้จะบางเบา แต่ก็ทำให้พื้นถนนในตอนนี้เจิ่งนองไปด้วยหยาดน้ำจากท้องฟ้า ผู้คนมากมายยังคงสัญจรไปมาโดยไม่หวั่นเกรงต่อเม็ดฝนเล็กๆ ที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ร่มหลากสีถูกกางออกกำบังศีรษะจากละอองสายน้ำ แล้วชีวิตก็ดำเนินต่อไป...

สายฝนคงทำให้ใครหลายคนรู้สึกหงุดหงิดในหัวใจ อาจเป็นเพราะมันเป็นอุปสรรคที่ทำให้เสื้อตัวเก่งต้องเปรอะเปื้อนไปด้วยหยดน้ำ ทำให้การจราจรบนท้องถนนติดขัด หรืออาจทำให้ความเหงาที่ก่อเก็บในหัวใจเพิ่มทวีคูณ จนล้นทะลักกลั่นตัวออกมาเป็นหยดน้ำจากดวงตา

ฉันยังนั่งมองเม็ดฝน...

บลูเม้าท์เทนควันกรุ่นถูกจิบไปเพียงเล็กน้อย ตั้งแต่มันถูกนำมาวางไว้ตรงหน้าฉัน ภาพความเคลื่อนไหวผ่านกระจกใสของร้านกาแฟบรรยากาศดีได้ดึงความสนใจทั้งหมดของฉันไป แทนกลิ่นหอมชวนลิ้มลองของบลูเม้าท์เทนตรงหน้า

ท้องฟ้าใสกระจ่างด้านบนไม่มีเคล้าของเมฆฝนก้อนสีดำให้เห็น แม้กระนั้น...หยาดน้ำก็ยังคงโปรยปรายลงมา...

ฉันเคยนึกสงสัย ท่ามกลางผู้คนมากมายที่ผ่านสายตาของฉันไปมานั้น... จะมีคนของฉันหลบซ่อนตัวอยู่ตรงไหนสักแห่งหรือไม่ ลองตั้งคำถามกับตัวเอง... ถ้าเกิดคนคนนั้นปรากฎตัวขึ้นมาฉันจะรู้ได้ยังไงนะ...?

คิดแล้วก็ขำ มันก็คงจะมีอะไรบางอย่างที่บ่งบอกให้ฉันได้รับรู้ล่ะมั้ง...

กาแฟแก้วเล็กถูกยกขึ้นจิบอีกครั้ง...แต่สายตายังไม่ละจากหยาดฝน ผู้คน และร่มหลากสีตรงหน้า

บางทีฉันเองก็คงจะแอบหวังอยู่ลึกๆ ว่าการนั่งมองอะไรเรื่อยเปื่อยแบบนี้จะทำให้ฉันพบเจอกับเรื่องราวปาฎิหารย์เล็กๆ กับใครสักคนที่จะมาเติมเต็มช่องว่างที่ไม่เล็กนักในใจของฉันได้

ฉันตัดสินใจหยุดความคิดฟุ้งซ่านในหัวสมอง หันมาสนใจกาแฟของตัวเองที่บัดนี้ควันหอมกรุ่นได้จางหายไปแล้ว แม้ว่าแก้วกระเบื้องสีขาวจะยังคงอุ่นๆ อยู่ แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา...ฉันยังคงยกบลูเม้าท์เทนขึ้นจิบ

ปากกาถูกตวัดไปมาตามความคิดที่กำลังลื้นไหลกลั่นออกมาเป็นตัวอักษรบนหน้ากระดาษสีขาวแผ่นแล้วแผ่นเล่า บลูเม้าท์เทนก้นแก้วเย็นชืดไปแล้ว... แต่ฉันไม่ได้สนใจยังคงจรดปากกากับกระดาษขาวลองรับความคิดที่พรั่งพรูออกมาอย่างรวดเร็ว... ในเวลาแบบนี้ฉันไม่ชอบนักถ้ามีคนมาขัดจังหวะ

ฉันจึงปล่อยให้กาแฟแก้วเดิมของฉันถูกยกเก็บไป แทนที่ด้วยบลูเมาท์เทนแก้วใหม่ควันกรุ่นส่งกลิ่นหอมยวนยั่วอยู่ตรงหน้า แต่ฉันไม่สามารถละสายตาจากแผ่นกระดาษบางได้ด้วยกลัวว่าความคิดที่กำลังโลดแล่นอยู่นี้จะสะดุดแล้วจางหาย ฉันจึงปล่อยให้เงาของคนที่นำกาแฟแก้วนี้มาเสิร์ฟเดินห่างออกไปโดยไม่ตั้งคำถาม...

บางทีปาฎิหารย์ที่ฉันรอคอย อาจจะอยู่นอกเหนือสายตาของฉันมาตลอดก็เป็นได้...