Register in my mind

ตอนนี้เพลง come back to me ของ hikaru กำลังดังก้อง วนไปมา
ไม่ใช่จากเครื่องเสียง หรืออุปกรณ์เล่นเพลงใด ๆ

แต่มันดังมาจากหัวของฉัน ..

ฉันเป็นคนประเภท เพ้อฝัน ติดอยู่ในภาพจิตนาการของตัวเอง
ชอบคิด ชอบแต่งเรื่องราว อยู่ภายในพื้นที่สมองเล็ก ๆ นั่น

แน่นอนว่าในนั้น ... ฉันจะเป็นใคร จะทำอะไรก็ได้
ทั้งเนื้อเรื่อง และตัวประกอบล้วนแต่เป็นสิ่งที่ฉันอยากให้เกิดขึ้นจริง
เพียงแต่มันไม่เกิดขึ้นจริง ..

บางเวลาที่เห็นตัวฉันนั่งเฉย ๆ เหม่อมองออกไปไกล
แท้จริงแล้ว สายตาฉันกำลังดูภาพผ่านเรื่องราวในสมอง ไม่ใช่จากประสาทสัมผัสทางสายตา

ฉันอาจจะกำลังนึกจำลองเหตุการณ์อะไรสักอย่าง โดยมีฉัน และใคร กำลังเล่นไปตามบทที่ฉันกำกับขึ้น
ซึ่งส่วนมากมักเป็นเหตุการณ์ที่จำลองขึ้นมาเพื่อให้ได้พบกับใครสักคนที่ฉันคิดถึงในช่วงเวลานั้น

แต่ไม่สามารถจะเป็นไปได้จริงในโลกความจริง...

ฉันจึงจัดแจงแต่งเรื่องราว เลือกสรรตัวเอก ซึ่งก็คือฉันกับคนที่ฉันคิดถึง หรือใครก็ตามที่ฉันต้องการ
โดยมีตัวประกอบที่อาจเป็นฉัน หรือคนที่ฉันสร้างขึ้นรวมอยู่ในเหตุการณ์นี้ด้วย
โดยที่เขา - ตัวประกอบเหล่านั้นอาจจะมีตัวตนอยู่จริง หรือไม่มีจริงก็ได้

ซึ่งเป็นส่วนสำคัญที่จะนำไปสู่เหตุการณ์ต่อเนื่อง
ที่จะช่วยสร้างสถานการณ์ให้ฉันได้มีปฎิสัมพันธ์กับคนฉันต้องการ

เรื่องราวที่ฉันได้บรรจงคิดขึ้นมานั้น ... บางเหตุการณ์ก็ชวนตื่นเต้น
บางเหตุการณ์ก็น่ารักกุ๊กกิ๊กจนต้องซ่อนยิ้มในโลกแห่งความจริง
และบางเหตุการณ์ก็สามารถทำให้น้ำตาไหลออกมาได้เช่นกัน

บางบทฉันฉายมันซ้ำไปซ้ำมา เปลี่ยงแปลงเล็กน้อยในรายละเอียดปลีกย่อย
ทั้งบทพูด สถานการณ์ รวมไปถึงผลของเหตุการณ์ที่จะตามมา
รวมไปถึงตัวละครที่สามารถเพิ่มลดได้ตามแต่ต้องการให้เกิดขึ้น

โดยที่เหล่าตัวประกอบเดิม ทั้งที่ยังคงอยู่และถูกตัดทิ้งไป ไม่ได้ร้องทักท้วงใด ๆ แม้แต่น้อย
พวกเขาจะทำราวกับว่าเรื่องราวเป็นเช่นนั้นอยู่แล้วตั้งแต่ต้น
หรือรู้จักคนคนนี้มานานทั้งที่ฉันเพิ่งเพิมเติมเข้าไปในการฉายซ้ำรอบที่ 8

ก็แน่นอนล่ะ .. เพราะพวกเขาทำได้แค่เพียงเล่นไปตามบทที่ฉันให้เท่านั้นนี่ ..

นอกจากจะคิดบทขึ้นมาใหม่แล้ว ...
บางครั้งฉันยังลอกไอเดียที่ฉันคิดว่าเจ๋ง และนำมาเล่นใหม่
โดยเปลี่ยนตัวเอกมาเป็นฉันกับคนที่ฉันคิดถึง หรือใครก็ตามที่ฉันต้องการ
และฉายภาพนั้นซ้ำไปซ้ำมา เปลี่ยนบทนิด แก้สถานการณ์หน่อย จนออกมาเป็นเรื่องราวที่ฉันพอใจ

ทั้งจากละครบางฉาก เอ็มวีบางเพลง หรือเหตุการณ์จริงของคนรอบข้าง
และฉันอยากมีประสบการณ์ร่วอย่างนั้นบ้าง จึงนำมันมายำเสียใหม่ในหัวสมองของตัวเอง

เพราะโลกเล็ก ๆ ในหัวของฉันคืออิสระ  ...

คือสิ่งที่ฉันสามารถทำได้โดยไม่มีใครห้าม
สามารถกำกับเหตุการณ์ต่าง ๆ ได้อย่างใจนึก ไม่ต้องกังวลถึงผลที่จะตามมา
และมันยังสามารถเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา

ฉันสามารถบอกรักใครก็ตามที่ฉันอยากบอก อยากพูดอะไรก็ตามที่ฉันอยากพูด
อยากอยู่กับใคร ในสถานการณ์ไหนก็ได้อย่างที่ฉันอยากทำ
อยากเจอใครก็ได้เจอ อยากให้ตอนจบเป็นอย่างไร ... ก็ได้เป็น

ดังนั้น ...
ฉันจึงโปรดปรานเวลาในจิตนาการของตัวเองเป็นอย่างมาก
และมักใช้เวลาอยู่กับมันนาน ๆ แม้ว่าในโลกแห่งความจริง ฉันยังดำเนินชีวิตตามปกติก็ตาม
ฉันสามารถคิดได้ แม้ว่าจะกำลังเดินอยู่ เรียนอยู่ กินข้าว อาบน้ำ
หรือแม้กระทั่งเวลาที่กำลังเมาส์แตกกับเพื่อนก็ตาม

เหตุการณ์ในจิตนาการก็จะปรากฏทุกครั้งที่ฉันต้องการ
โดยไม่มีผลกระทบใด ๆ กับโลกแห่งความจริง

ฉันไม่ได้บ้า ...

ฉันก็เป็นคนปกติธรรมดาทั่วไป ที่สามารถใช้ชีวิตในสังคมได้อย่างมีความสุข ไม่มีปัญหาใด ๆ
เพียงแต่มีงานอดิเรกแปลก ๆ ที่หากคนทั่วไปได้รับรู้ เขาอาจมองด้วยสายตาไม่ดีนัก

เพราะฉันยังแยกโลกในจิตนาการและโลกแห่งความจริงได้
ฉันจึงยังสามารถดำรงชีวิตอยู่ในสังคมปกติที่แสนจะเสื่อมโทรมนี้ได้อย่างไร้ข้อกังขา

และเมื่อใดที่โลกจิตนาการและโลกแห่งความจริงซ้อนทับกันจนแยกไม่ออก เมื่อนั้นค่อยตัดสินว่าฉันเป็นบ้า 

เพลง come back to me เงียบลงไปแล้ว ..
ใกล้จะถึงเวลาที่ฉันรอคอย ช่วงเวลาที่เอนตัวลงนอนในห้องที่ปิดไฟมืดสนิท
ฉันจะล่องลอยอยู่ในจิตนาการของตัวเอง โดยมีฉันกับคนที่ฉันคิดถึง หรือใครก็ตามที่ฉันต้องการ
กำลังเล่นไปตามบทที่ฉันกำกับไว้ และดำเนินเรื่องราวไปเรื่อย ๆ จนไร้ซึ่งสติ

ก่อนจะปล่อยให้เป็นหน้าที่ของความฝัน เป็นผู้กำหนดเรื่องราวระหว่างหลับใหล
โดยที่ฉันไม่สามรถยื่นมือเข้าไปยุ่งเกี่ยวใด ๆ ได้ ทำได้เพียงเล่นไปตามบทของความฝัน
ก่อนจะจำได้เพียงเลือนลางในช่วงการตื่น

และเมื่อพ้นจากการหลับใหล ฐานะผู้กำกับจะกลับกลายมาเป็นของฉันอีกครั้ง
เมื่อนั้นฉันจะได้พบคุณ คุณ และคุณ รวมถึงใคร ๆ
ได้ทำอะไร ในสถานการณ์ที่ฉันต้องการ

เอาล่ะ ... แล้วพบกันในบทของฉัน ตอนนี้ฉันจะฉายเรื่องไหนอีกครั้งดีนะ ?